نشست خوک پیر

در حجله عروس

خون بالا می آورد

مرد عکاس

در روشنایی فلاش

گم می شد

پیدا می شد...

روزا کابوس میبینه زندگی رو

و شبا شاعر کمرنگ خونگی میشه

با پیشبند و دستکش.

زنه دیوونه ست

دم غروب لای کتابو باز میکنه و با یه آقاهه حرف میزنه

که نیست

هیچوقت خدا نیست

بعد تا صب هی به لباش ماتیک میماله

هی پاک میکنه

با چکمه های پلاستیکی قرمز و

پا برهنه به خواب میروم

بلند

بلند

: آواز میخوانم

دست کدام فرشته چالشان خواهد کرد

آرام

آرام

مبادا چشم باز کنند و بگریند

از آنگاه که تو آرمیده ای

آنگاه که خودخواه میشویم و

دیگرعشق  آوازی نمیخواندمان...

داستانش همان داستان رستم است/

زنجیرهاش اما

همه بر پای مردان و

میان هر سینی تابیده اش

سر نوعروسی نهاده است.

پیامبران متکبر تبر می زدند

دل بت ها می شکست...

سینه ی پراضطرابم را می گشایم

تا باد بیاید و در میانه اش گیرد

تا نفسی تازه کنم

تو می آیی و

همه می روند

باد و

اضطراب و

نفس

و تو می مانی...

نه

هیچ کس

نگاه منجمدم را ندید

هیچ کس

حتی

نگاه شعله ور رهگذرت...