خاتونك قصه ی دلداده گی ام .
اتل متل...
كودكی چروك خورده ام .
اتل متل...
ديو غمنامه خوان
كه پوزه می كشی بر چشمانم و
مجالش نمی دهی به اشك .
اتل متل...
كبك درد
كه نوك می زنی
هوس قير آلود زنانه ام را
و می ميری .
اتل متل...
دايه ی شير سوخته /
سوار بر اسب پلاستيكی
به كجا می تازی ؟
بر پستان های خشكيده ی درخت/
آرام
آرام
غم می چكد از شاخه ها...
گردش فرفره ها بر گلویم
و فریاد
فر فره . آی فرفره.../
من کودکی ام را در خواب دیده ام
خاله خال بازی وچسباندن عروسکم بر سینه ام
ولالایی خواندن برای تنها فرزندم با چشمان آبی و موهای بور
و دامن مادرم بر پاهایم.چندین طبقه/
من کودکی ام را در خواب دیده ام
و پسر همسایه را .در مسابقه دوچرخه سواری
چه مهربان باخت بر من/
من کودکی ام را در خواب دیده ام
خیابانی در باغچه وگیلاسی برگوش
آویزان از شاخ های درخت زردآلو
از اعماق دل فریاد وبرقی از نهایت چشم/
من کودکی ام را در خواب دیده ام
ان زمان که از خشم مادر
به سر می بردم اسارتم را در زندان حمام
و شیرینی نخودچی در حمام
چه لذتی داشت پنهانی خوردن/
من کودکی ام را در خواب دیده ام
و زهرا
و مهدی که برایم گل بنفش می چید
که بلعیده شده یکی در خاک
و یکی در آب/
من کودکی ام را در خواب دیده ام
و مادر بزرگم و لبخندش و بوسه های شیرین وترشش
و مریم وپریسا
چاق ولاغر
و شیما که همیشه دماغش آویزان بود
و هادی که همیشه بو می داد
و هانیه و دست های عرق کرده اش
وحامد و دوچرخه اش
و همه بچه های کوچه
و ماهرخ که هیچ وقت نمی دوید
بر صندلی چرخدارش/
وزانوهای همیشه زخمی
و فریاد های مادر بر شلوار پاره ام/
و چرخشی به دور کودکی.........
پیر زن مهربانیست
که برای پرندگان نشسته مقابل خانه ام
دانه می پاشد/
در خمیدگی سایه ام
زیر بار سنگین برف دی...
و من چمباتمه زده بر سر شاخه ای
کبودی های ماه را
با سرانگشتانم
مرهم می نهم
آرام
آرام....
زنبور ها لانه کرده اند/
وز وز در سرم
وعسلی که از گوش هایم جاری است
نشان از کندو میدهد/
آتشی باید افروخت.
بازوی ترک برداشته ام را
و خراش گلو یت را می ربایم
از بساطی که صدای تو را حراج زده است.
دود
از لابه لای لبهایت
پر رمز و راز آلود...
سلام میکنی
در آن دیرین زمان و مکان که
یادت بود
خاطره ای بیش میگزرد از میان تو و هیچ های پا در میان
که خیال میکنم و می کردند
سلام می کنی و
می بینند چشم های با دست پوشیده از نظر گاهی که فقط تو را می بینند
با
در دستانم
به جرقه ای روشن می سازم/
در هنگامه طلوع
آن سان که هیاهوی پرندگان.
زنان نفرت انگیز
در حجاب سیاه بی پردگی خویش
بر غم نامه ی مرگ پیام آوران خدایی جلاد و جبر کار
گوش می دهند و
بر ناکامی گندآب طعمه جویی خویش
اشک می ریزند.
من دور گشته ام/
گشتم نبود بر زیر بالشم
مژه هایم را شب پنهان کرده ام/
خروس همسایه می خواند
نیمه شب
ماه به اتاق من باز خواهد گشت.
و بر خود می لرزند
ماموتهای غول پیکر
هو هو...
آهن پاره ها تن بر تن می سایند برهنه بر دشت و
بر آسمان می رود سرود پر شور کفتارهای بی شرم
هو هو...
پشت آن تپه که نشانه رفته ای
ای سرباز!
ای مرد!
یا پشت آن کپه از خاکستر
فرقی نمی کند/
مردی نشسته با عکس معشوقه ی سیاه مویش
با اشتیاق جلق می زند
در باد و
در لحظه ی آخر
هو هو...
آسمان سنگین و تیره گون تر از همیشه است /
هو هو...
راستی کدامین سرباز خسته تن از میدان
و به راستی کدامین مرد
کدامین سرخ سر آلت
و کبودین لب
جلق می زند/
با یاد معشوقه ام
ماسیده برکهنگی ِعکس /
هو هو...
به راستی کدامین سرباز تن خسته
دست می نوازد بر آلت کبود خویش
وحشی و سر کشیده به فلک/
هو هو....
آسمان سنگین و تیره گون تر از همیشه است /
هو هو...
در این سوی میدان دستها بر ماشه می سایند
و درسوی دیگر
بر آلتهای بنفش و کوچک
هو هو...
خاکستر بر تن کبود و ورم کرده ی خانمان نشسته است
بر پیشانی چند لایه ی من نیز هم
هو هو...
پیر زنی با ناز و پیش از انزال
می گوید آن سو تر:
پیش از صرف غذا
باید دعایی جاری ساخت بر لب/
و به راستی در این شهر کیست که خبرنداشته باشد
کفتار ها با دهان پر سخن نمی رانند
هو هو ....
آلت مردانه ام یخ زده است
و سرخی میان پاهایت هم/
هو هو...
من اینجا دودکش خانه ی ویرانمان را می سایم
به بالا و
پایین
با لیزی دستانم
هو هو...
بالا وپایین تر/
پایین و بالا تر/
شاید که انزال شوم و آسوده
از یادگار جهنده ی مانده در رگهایم
یاد پیشینیان و
میراث چرکین پدرانم/
هو هو..
با تو سخن می رانم ای سرباز
ای مرد
با تو که پشت آن تپه نشسته ای:
من از یاد بوری موهای معشوقه ات در عکس/
پشت همین تپه که نشسته ام
با زانوان لرزان و لیزی دست
انزال می شوم/
به راستی
و به راستی
با یاد سیاهی گیسوانت ای یار
در عکس کوچکم از رخسارت
کدامین سرباز خسته تن از میدان
انزال می شود و آرام
کدامین سرباز/
کدامین سرخ سر آلت
هو هو...
بازدم زمین
خارج می شود از
چاه های فاضلاب
در شبی برفی
من این فرصت را غنیمت شمرده
و
لحظه ای
در چشمانت می مانم...
انار مرا
به وقت باروری/
غلظتی از آهن
می چکد از چشمه اش
و
کلافی از کلام پیچیده بر سینه اش...
بسترم تو را نفس می کشد...
بر زمان دست آویخته ام.
هر چه می پویم اما
در میان گرد و غبار متعفن تاریخ
جز لغزش مرگبار این نیم پیکر آدمی
نمی بینم.
گویی که از ازل
مادران من
کمر به قتل خویشتن بسته اند.
و من قربانی بی خردی/
خواهران من
ما نیز به باتلاق زمان فرو خواهیم رفت
باشد که فرزندی زاده نشود...
هیوا ـ۱۶دی ماه ...
و
شانه های سوخته ام می لرزند
زیر بار سنگین برف دی...
و من زنده می مانم
شاید تا صبح فردا.
آدم برفی باید شد...
افکاری با بوق اشغال
در کمین ذهن قوز کرده بر دیوار
با پلکهای دوخته شده از اجبار
صحبت پیرامون توست...
پیجیده آفتاب و مهتاب...
گریان
گله را امان می دهد...
وز وزش را می شنوی و
با تلخ کامی
آنجا را ترک می گویی/
هنوز زیر دوش آب سردم
با گوش هایی داغ.
من و تکه عروسک ها
خسته از بازی
خوابمان برده .
چند وقتیه که تو خونه نشستم و تقریبا بی کارم/ البته کارای برگزاری جشنواره دانشجویی هنرهای جدید به کنار اما سرکار نمی رم چون می ترسم توی بازار سرمایه بلعیده بشم به همین خاطر بست نشینی تو اتاقم رو ترجیح می دم/تو این مدت بی کار نتونستم بشینم و یه سری آت آشغالی رو که دو رو برم بود به هم می چسبونم/ بهش می گم تیکه چسبونی/به این ترتیب نگاه تازه ای پیدا می شه به زباله ها/ خدا بیامرزه آرمان هنرمند فرانسوی رو که یکی از پروژه هاش زباله ها بود/البته اون با این فرق می کنه چون من اینجا به شکل هنوز پایبندم و مخاطبم رو در رسیدن به یک تصویر در ذهنش کمک می کنم/اما فکر کنم اینا زیاده گوییه خودتون ببینید....
این لحظه ی ناپایداریه...
البته از اینجا به بعد فرمای آیینی شده استفاده از عادتهای دیداری مخاطبین در فرمهای آیینی اما با چینش شخصی...
اینم که انجام می دادم یاد محسن نامجو بودم...
این یه پروسه ی طولانی داشته شاید ۷ ساله/ خورده خورده شکل گرفته اما لایه ی آخری عکسهای یادگاریند از خودم و خونواده/ من همیشه عکسهای یادگاری رو برای رسیدن به نوستالوژی دوست داشتم و اعتقاد دارم که کارکرد مهمی می تونن داشته باشن....
و این هم یه پروسه ی نیمه کارس از فیگور لخت یه الهه که دارم توش مطلب می نویسم و فرماهی سقاخونه رو القا می دم/ چیزی که باید گفت اینه که یه سری از این کارا من جمله همین کار و بالایی کارایی که رو در اتاقم انجام دادم و چون در حال تخلیه ی این خونه هستیم فکر می کنم دیگه فرصتی برای تکمیل یا حفظشون ندارم پس این عکسا رو گذاشتم تا تو خاطرم حفظ بشن...
به قیمت خاطرات پنج سالگی ام
خریده ام /
در روسپی خانه
تنها انگشت فرشته ای برهنه مانده است
نور می بارد.
بیست و پنجمین باریست که سقط می شوم
با دستان خویش/
و از رحمی نابارور
سرک می کشم به زندگی.
ـ (یلدا ـ۸۶)
زیر درخت انجیر چال می کنم و
خود به سوی تو سبک بال می پرم...
روی سینه ام لی لی بازی می کند
نفس حبس می کنم
تا که سنگش خطا نرود...
مشتشان گره کرده بود و
سینه شان سپر...
دهان گشوده خواب می روم...
با هزار و یک تن بر بستر خفته ام
وامشب
تنها با تو
بیداریم را صبح می کنم
تا طلوع خروس...
