نیم شب به خانه می آیم و

تن خسته ام را به اندوه می سپارم

صبح دم کودک گرسنه ام

از سینه ی خشکیده ام

جان طلب می کند...

اندوه چاق و فربه من

بر سر بامی لمیده و

نمی داند

آفتابی را که به نظاره نشسته

می آید

یا اینکه

می رود...

مردی برهنه

/ با مدالها و نشانهایش بر تن

دستش را دراز می کند

تسبیحش دور پاهایم می پیچد

دستان مشت شده ام را در دهانش میگذارد

و فریاد میزند

... این همان بهشت وعده داده شده ست