باربی بی دستی بود

 که از شرم موهای وز شده

 تکه ای از لباسم را سر می کرد.

  برق چشمان آبی اش باقی بود و

بوی وانيلی تنش

و

تنها دل خوشی اش مردك چمدان به دستی بود

كه با سه كوك از خانه دور می شد.